strona: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7

Podział metod lokalizacji twarzy:
Przez lokalizację twarzy na obrazie rozumie się najczęściej ograniczenie części obrazu odpowiednią ramką, tak aby jak najmniej materiału innego niż twarz ( tła ) znalazło się wewnątrz obszaru. Rozmiar twarzy musi rozpościerać się między pewnym określonym zakresem aby mógł być w ogóle brany pod uwagę podczas rozpoznawania. Twarz determinowana jest przez znalezienie jej pozycji i rozmiaru. Lokalizacja twarzy jest pierwszym krokiem do pełnego automatycznego rozpoznawania twarzy.

Istnieje szereg różnorodnych algorytmów pozwalających na określenie położenia twarzy ludzkiej na ekranie Ogólnie można je podzielić na:

  • metody bazujące na algorytmach heurystycznych i dobieraniu szablonu,
  • techniki opierające się na deformacjach szablonu charakterystycznych dla twarzy ludzkiej lub jej wewnętrznych cechach (oczy, usta, nos),
  • detekcja twarzy lub konturu twarzy przy użyciu bruzd lub techniki dynamicznego konturu,
  • metody bazujące na eliptycznej aproksymacji i poszukiwaniu twarzy poprzez minimalizację ostatniego obszaru i zwiększaniu rejonu elipsy,
  • algorytmy bazujące na transformacji Hough'a i jej adaptacjach,
  • metody bazujące na poszukiwaniu znaczących grup cech (tripletów itp.),
  • poszukiwanie twarzy w przestrzeni własnej przy wykorzystaniu PCA i teorii informacji,
  • uczenie sieci neuronowych,
  • lokalizacja twarzy na obrazach kolorowych wykorzystująca segmentację w przestrzeni kolorów,
  • detekcja twarzy przy użyciu informacji o ruchu ( przepływu optycznego ) oraz gradientu przestrzenno-czasowego,
  • i inne mądrze nazwane metody, które za cel mają to samo: znaleźć na zdjęciu z kamery lub aparatu naszą śliczna twarzyczkę.

Jak widać, prawidłowy wybór cech do rozpoznawania oraz późniejsze dokładne ich zlokalizowanie jest jednym z najważniejszych elementów procesu rozpoznawania twarzy. Zarówno cechy anatomiczne jak i statystyczne twarzy są dość trudne do ekstrakcji. Prezentowane algorytmy pobierania cech anatomicznych charakteryzują się dużym stopniem złożoności. Ostatnio obserwuje się tendencję do łączenia w systemach rozpoznawania obu rodzajów cech dla podniesienia bezpieczeństwa i dokładności pracy systemu.
Od samego początku prac związanych z rozpoznawaniem obiektów dało się wyróżnić dwa główne nurty w metodach identyfikacji:

  • Kierunek związany ściśle z fizjologią ludzką, opierający się na modelowaniu systemów odpowiadających systemowi nerwowemu, w postaci sieci o dużej liczbie elementów odpowiadających działaniu neuronów.
  • Kierunek algorytmiczny, poszukujący matematycznych metod opisu i algorytmów komputerowej realizacji problemu.

Jak łatwo wywnioskować z podziału cech przedstawionych w poprzednim rozdziale, także algorytmy rozpoznawania można podzielić na bazujące na cechach anatomicznych twarzy oraz na statystycznych wartościach obrazu twarzy i na traktujące twarz jako zespół podstawowych członów występujących w określonych relacjach względem siebie. To podejście nazywane jest strukturalnym.
Druga grupa algorytmów zakłada, że obiekt reprezentowany jest wektorem liczb otrzymanych przez odpowiednio przeprowadzone pomiary ( np. próbkowanie, skanowanie ). Jest to podejście decyzyjno - teoretyczne.
Twarz jest obiektem zmiennym do rozpoznawania. Oprócz indywidualnych różnic pomiędzy ludźmi, zmian otoczenia dochodzą także inne, jak np. zmiany wywołane mimiką twarzy. Oznacza to, że oprócz różnic pomiędzy poszczególnymi klasami obiektów występują także duże różnice między obrazami obiektów tej samej klasy (czyli naszą twarzą sfotografowaną w różnym czasie, oświetleniu, mimice, itp).

Rozpoznawanie twarzy jest aktywnie rozwijającą się dziedziną, z aplikacjami od statycznych, z kontrolowanym tłem i warunkami zewnętrznymi, do dynamicznych rozwiązań działających w zmiennych warunkach. Przykładem może być tu tworzenie idealnego modelu twarzy:

strona: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7
Skomentuj artykuł na forum

:: Jak odczytać fałszywe dokumenty i numery VIN
:: DISCOVERY - Zbrodnie, które wstrząsnęły światem
:: Człowiek z Maree
:: Tajemnica Gatton
:: Tutoriale kryminalistyczne

:: NOWE! Puzzle

:: Przygody detektywa Maxa

:: Quiz
:: VIII Edycja Konkursu Wiedzy Kryminalistycznej im. prof. Brunona Hołysta
:: Test wiedzy o historii medycyny
:: Test wiedzy o kryminalistyce i medycynie sądowej
:: Układanka
:: Zagadki kryminalne

"Uczmy się na cudzych błędach, bo sami wszystkich popełnić nie zdążymy. " Joanna Chmielewska


GALIEL@WEBGROUP 2005